หมู่บ้านอาถรรพ์ [Part 4]

"หมู่บ้านอาถรรพ์"

ผู้แต่ง : Chaiyo

 

 

 

ตอนที่ 4

 

หลังจากที่พวกเด็กๆ ค้นหาของที่สามารถจะนำมาเป็นอาวุธในการป้องกันตัวกันสักพักใหญ่ ก็ได้ติดมือกันมามากมาย โดยที่ได้มาก็คือ ปืน 2 กระบอก กระบองตำรวจ 3 อัน มีดหนึ่งเล่ม และขวานอีก 1 ด้าม

"ใครก็ได้ โทรไปแจ้งตำรวจข้างนอกที"

"ค่ะพี่... พี่คะ ไม่มีสัญญาณเลยค่ะ"

"กำละ ทำไมไม่มีสัญญาณนะ"

ส่วนเด็กกลุ่มสุดท้ายก็วิ่งเข้าไปในป่า แต่ที่ป่าแห่งนี้ค่อนข้างโล่ง เนื่องจากมีต้นไม้ใหญ่ที่ไม่มีใบเลยสักใบ กับหญ้าแห้งๆ ที่ปกคลุมบนริเวณนั้นทั้งหมด จึงไม่มีที่หลบซ่อนให้พวกเขาเลย เด็กกลุ่มนี้จึงโดนชาวบ้านจับตัวไปไว้กลางหมู่บ้าน ซึ่งบริเวณที่จับไป ก็อยู่ใกล้ๆ บริเวณฟาร์มโคนมที่พวกเด็กอีกกลุ่มหนึ่งอยู่

"พี่ครับ นั่นพวกชาวบ้านจับพวกเราไปแล้วครับ"

"ทำไงดีวะเนี่ย"

"ไปหยิบไอ้พวกคราด ไม้ถูดพื้น หรืออะไรก้ได้ที่พอจะใช้เป็นอาวุธได้มา... ได้เวลาบู๊กันละ"

"ได้เลยครับพี่"

ส่วนพวกเด็กๆ ที่อยู่ในสถานีตำรวจก็ช่วยกันเตรียมแผน เพื่อเข้าไปช่วยเพื่อนๆ ที่ถูกจับตัวอยู่ มีเด็กคนหนึ่งไปหยิบเอาหนังสือที่อยู่ในชั้นวางหนังสือของสถานีตำรวจมาอ่าน ซึ่งหนังสือเล่มนี้ก็ได้บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับประวัติของหมู่บ้านแห่งนี้ รวมถึเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันต่างๆ ไว้ด้วย

ในหนังสือเล่าว่า...

ผู้คนในหมู่บ้านเคยอยู่กันอย่างสงบสุข จนอยู่มาวันหนึ่ง ได้มีหมอจากต่างแดนได้เข้ามาแจกยารักษาโรค ซึ่งสรพคุณของยานั้น หมอที่เข้ามาแจกบอกว่า เป็นยาอายุวัฒนะ รักษาได้หลายโรค คนในหมู่บ้านก็หลงเชื่อ และใช้มัน จนวันนึง รู้สึกว่าเริ่มมีอาการแปลกๆ เกิดกับคนในหมู่บ้าน บางคนซูบผมและก็เสียชีวต  แต่พอทดลองใช้กับสุนัข มันก็เริ่มเปลี่ยนแปลงรูปร่างเป็นสัตว์ใหญ่โตขนาดใหญ่ และไล่กัดชาวบ้านที่เหลือรวมทั้งแฟนผมด้วย ผมไม่รู้ว่าจะออกจากที่ได้ไปได้ไหม.... 12/12/48

"งั้นไอ้ตัวที่เราเห็นก็คือสุนัขตัวที่กินยาไปน่ะสิ"

"งั้นที่ชาวบ้านแปลกๆ ไป ก็เพราะไอ้ยาบ้าๆ พวกนั้นด้วย"

"งั้นอย่างนี้เราปล่อยเพื่อนไว้ไม่ได้ละ ต้องรีบช่วยออกมาก่อนที่จะเป็นไรไปมากกว่านี้"

... ติดตามตอนต่อไปเน้อ

หมู่บ้านอาถรรพ์ [Part 3]

"หมู่บ้านอาถรรพ์"

ผู้แต่ง : Chaiyo

 

 

ตอนที่ 3

 

พวกเด็กๆ ได้ช่วยกันหาบ้านของผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งภายในหมู่้บานก็เงียบสงัดซะเหลือเกิน ทั้งที่มีบ้านตั้งหลายหลัง และหลังจากที่พวกเด็กๆ ได้ช่วยกันหาบ้านของผู้ใหญ่บ้านแล้ว พวกเขาก็รีบเข้าไปในบ้านทันที

 

"ผู้ใหญ่บ้านครับ อยู่รึเปล่าครับ"

 

"ท่าทางจะไม่อยู่นะ เงียบซะเหลือเกิน"

 

"ทำไมบ้านแต่ละหลังถึงมีกลิ่นสาปนะ เหม็นมากเลยอ่ะ"

 

"เฮ้ย จุ จุ เงียบๆ ดิ เหมือนได้ยินเสียงคนลงบันไดมานะ"

 

พวกเด้กๆ หันไปมองทางบันใด ก็เห็นคนตัวใหญ่ กำลังก้าวขาลงบันใดมา เด็กคนหนึ่งก็เดินเข้าไปหา เพื่อจะถามเรื่องราวต่างๆ ของหมู่บ้านแห่งนี้ และขอที่พัก แต่ยังไม่ทันที่จะถามอะไร ก็ถูกผู้ใหญ่้บานทำร้ายเสียแล้ว

 

"นี่คุณ ทำอะไรเพื่อนผมอ่ะ"

 

"ไปช่วยไอ้ปั๊กก่อนเร็ว"

 

ไอ้ปั๊ก เด็กหนุ่มคนหนึ่งถูกจับคอเสื้อดึงขึ้นอย่างง่ายดาย เหล่าเด็กๆ ก็พยายามที่จะช่วยให้ปั๊กหลุดออกมาจากกันดึงของผู้ใหญ่บ้าน สักพักก็ดึกตัวออกมาได้ ผู้ใหญ่บ้านที่นี่ตัวใหญ่มาก น่าจะสูงกว่า 2 เมตร เขาจ้องมาที่พวกเด็ก สายตาของเขาดูน่ากลัวมาก มันเหมือนมีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้พวกเขาไม่สามารถที่จะขยับได้ จังหวะนั้นเอง ผู้ใหญ่บ้านก็หยิบชะแลงเหล็กข้างบันใดขึ้นมาพร้อมง้างที่ฟาดใส่เหล่าเด็กๆ

 

"เฮ้ย หนีเร็ว" รุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนบอก

 

พวกเด็กๆ วิ่งออกมาจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน แล้ววิ่งกระจัดกระจายกันออกไปเป็นสามกลุ่มย่อยๆ คนละทิศ คนละทาง ซึ่งแต่ละทางก็เต็มไปด้วยอันตรายต่างๆ นานา อีกทั้งสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ทำให้ไม่รู้ว่า ทางข้างหน้า จะเอาชีวิตรอดจากเหตุการณ์เช่นนี้ยังไง

 

"ชาวบ้านที่นี่เป็นอะไรไปกันหมดเนี่ย"

 

"ไม่ค่อยญาติดีกันเลยว่ะ"

 

"ทำไงกันดีล่ะทีนี้"

 

"หาทางกลับไปที่รถ แล้วออกจากที่นี่กันดีกว่านะ"

 

พวกเด็กๆ กลุ่มหนึ่ง วิ่งเข้าไปที่ฟาร์มปศุสัตว์ของหมู่บ้าน ที่นี่เคยเป็นฟาร์มโคนมในอดีต เนื่องจากในฟาร์มเต็มไปด้วย ซากวัวตายอนาตเต็มไปหมด อีกทั้งในห้องเก็บของก็มีทั้งที่รีดนมวัว แปรงขัดพื้น เชือก กระดิ่ง ถังใส่น้ำ แต่ที่แปลกคือ ไม่มีวัวที่มีชีวิตเลยสักตัว มีแต่กลิ้นสาปของซากวัวเต็มไปหมด

 

"ทุกคนมาหลบในห้องนี้ก่อนเร็ว"

 

"แล้วเพื่อนคนอื่นๆ เป็นไงกันมั่งวะเนี่ย ไปกันคนละทิศคนละทางเลย"

 

"ยังไงเราก็ต้องตามเพื่อนให้ครบแล้วกลับไปที่รถนะ"

 

"พี่คะ หนูว่าชาวบ้านพวกนี้เค้าไม่ใช่คนแล้วค่ะพี่"

 

"หมายความว่าไงวะน้อง ที่ว่าไม่ใช่คนอ่ะ"

 

"ก็ตอนที่หนูกำลังวิ่ง หนูหันไปมองคนพวกนั้น บางคนเหยียบหิน เหนียบไม้แหลม แต่ไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดอะไรเลย เหมือนกับว่า พวกเขาไม่มีความรู้สึดเลยอะค่ะ"

 

"เธอหมายถึง บางทีพวกเค้าอาจจะตายไปแล้วก็ได้ อย่างนั้นเหรอ"

 

"หนูก็ไม่แน่ใจ แต่... อาจจะประมาณซอมบี้ แต่ไม่ได้เน่าเฟะอะไรอย่างนั้น"

 

"นี่าเรากำลังเจอตัวอะไรอยู่กันเนี่ย ?"

 

อีกด้านหนึ่ง เด็กอีกประมาณ 4-5 คน ก็วิ่งเข้าไปในสถานีตำรวจเพื่อหวังให้ตำรวจช่วยเหลือ แต่ก็โดนตำรวจเข้าทำร้าย แต่โชคดีที่มีตำรวจแค่ 2 คน พวกเค้าก็เลยช่วยกัน จนตำรวจ (ตัวประหลาดที่อยู่ในคราบตำรวจ) สบลไป แล้วลากไปโยนไว้นอกสถานีตำรวจ

 

"พี่ๆ ผมว่า เราควรจะช่วยกันหาทางออกไปจากที่นี่ละครับ"

 

"พี่รู้แล้ว แต่... เราจะออกจากที่นี้กันอย่างไรล่ะ"

 

"ผมว่านะ ผมเคยดูพวกหนังซอมบี้อะไรพวกนี้อ่ะ เห็นพวกพระเอกมันจะชอบใช้พวกปืน พวกไม้อะไรอย่างนี้ ซัดซอมบี้ให้หน้าหงายเลย แล้วก็ ที่นี่ก็เป็นสถานีตำรวจ ผมว่า พวกปืนน่าจะหาง่ายนะครับ"

 

"เฮ้ย แต่คนพวกนี้เค้าไม่ใช่ซอมบี้นะ"

 

"ไม่ใช่ก็เหมือนใช่อ่ะพี่ ถ้าเราไม่ฆ่าเค้า เค้าก็ฆ่าเราอ่ะ"

 

"ก็จริงของแก เฮ้ย งั้น เราลองหาอะไรที่พอจะเป็นอาวุธได้ แล้วออกไปหาคนอื่นกันเถอะ"

 

"OK ครับ/ค่ะ"

 

พวกเค้าจะได้อะไรเอาไว้ต่อกรกับพวกคนประหลาดเหล่านี้ได้บ้าง แล้วเพื่อนๆ ที่เหลือจะเป็นอย่างไร ติตตามได้ในตอนที่ 4 ครับ



หมู่บ้านอาถรรพ์ [Part 2]

"หมู่บ้านอาถรรพ์"

ผู้แต่ง : Chaiyo

 

 

ตอนที่ 2

 

หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จ ทุกคนก็เปลี่ยนชุดแล้วก็ลงจากรถทัวร์ ซึ่งบนพื้นถนนก็เป็นดินลูกรังสีแดง ต้นไม้รอบข้างก็ดูแปลก บางต้นก็ยืนตายแต่ยังดูเหมือนมีชีวิตอยู่เลย บรรยากาศชวนขนหัวลุกอย่างบอกไม่ถูก

 

"พี่เชาร์ครับ ทางเข้าหมู่บ้านนี่ อีกไกลไหมพี่"

 

"เท่าที่พี่ดูในเน็ต ถ้าจากจุดที่เราอยุ่ พี่ว่า น่าจะอีก 1-2 กิโลนะ"

 

"โฮ ไกลอ่ะพี่"

 

"ก็ดีกว่าอยู่ที่นี่นะ ในหมู่บ้านอาจมีคนให้ความช่วยเหลือก็ได้"

 

พวกเด็กๆ ได้เดินไปตามทางเรื่อยๆ ซึ่งไม่รู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร และพวกเขาจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง แล้วข่าวลือที่ว่า หมุ่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านที่มีแต่คนเข้า แต่ไม่มีคนออกล่ะ จะจริงอย่างที่เขาลือๆ ต่อกันมารึเปล่า ? ก็ไม่มีใครรู้ได้เลยสักคน

 

จนสักพัก พวกเขาเดินมาถึงหมู่บ้าน ซึ่งอยู่อีกไม่ไกลมากนัก บรรยากาศก็เริ่มวังเวง เยือกเย็น มากขึ้นเรื่อยๆ อยู่ดีๆ อีกาฝูงใหญ่ก็ส่งเสียงร้องออกมาจากทั่วสารทิศพร้อมกัน แล้วโผลบินขึ้นท้องฟ้าอย่างมิได้นัดหมาย เสียงร้องของมันเหมือนกับกำลังเตือนให้พวกเราระวังตัวเอาไว้ ซึ่งไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าทำไมถึงได้รู้สึกเช่นนั้น

 

"นั่นไง เห็นหมู่บ้านแล้ว"

 

"เฮ้ย จริงด้วยอะ ทุกคนดูสิ"

 

ทุกคนมองดูหมู่บ้านที่เงียบสงบจนสงัดแห่งนั้น ซึ่งไร้เงาผู้คน ทั้งที่มีบ้านคนตั้งหลายหลัง

 

"ทำไมไม่เห็นมีคนออกมานอกบ้านกันมั่งเลยล่ะ"

 

"สงสัยท้องฟ้ามันมืดมั้ง คนก็เลยอยุ่ในบ้านกันหมด"

 

 

"งั้นลองเข้าบ้านสักหลัง แล้วขอเขาพักสักคืนสองคืนละกัน"

 

พวกเขาตัดสินใจเข้าไปที่บ้านหลังหนึ่ง ซึ่งภายในบ้านหลังนั้นค่อนข้างที่จะรกมาก ข้าวของระเกะระกะไปหมด เหมือนไม่มีคนอาศัยอยู่มาแรมปี เต็มไปด้วยหยากไย่ สภาพนี่ไม่น่าจะเรียกว่าบ้านคนเลย

 

"บ้านคนรึเปล่าเนี่ย โคตรรกเลย บ้านฉันว่ารกแล้วนะ แต่ที่นี่มัน..."

 

ยังไม่ทันที่เด็กคนหนึ่งจะพูดจบ เขาก็หันไปพบกับคนที่ค่อนข้างจะมีอายุคนหนึ่ง ยืนลับมีดอยู่ ซึ่งผิวของเขาดูซีดเซียวเป็นอย่างมาก นัยตาของเขาเหมือนหายไป เหลือแค่เพียงตาขาว กลิ่นตัวแรงเหมือนไม่เคยได้อาบน้ำ รึไม่ ก็กลิ่นซากอะไรสักอย่างที่เน่ามานานมากๆ

 

"ลุงคะ คือพวกหนูอยากจะขอพักที่นี่สักคืนสองคืนได้ไหมคะ"

 

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากลุงคนนั้น นอกจากเสียงเงียบ สักพัก ลุงคนนั้นก็หันมามองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร แล้วยังยิ้มแปลกๆ อีกด้วย จากนั้นก็ยังก้มหน้าลับมีดต่อไป นอกจากจะไม่พูดด้วยแล้วเหมือนว่าจะยังไม่ให้ที่พักด้วยนะ

 

"ตาลุงคนนี้ไม่มีน้ำใจเลยว่ะ"

 

"แต่ฉันว่า ดูเค้าแปลกๆ ไปนะ"

 

"ทำไมเค้าไม่พูดกับเรา แถมทำท่าแปลกๆ ด้วย"

 

"โอ่ย ฉันจมูกจะอักเสบแล้วเนี่ย กลิ้นตัวแรงอ่ะ"

 

"งั้นเอาอย่างนี้ละกัน พวกเราช่วยกันค้นหาบ้านของผู้ใหญ่บ้านกันดีกว่านะ เผื่อเค้าจะใจดีกว่าลูกบ้านเค้า"

 

"ก็ดีเหมือนกันนะ"

 

พวกเด็กๆ เดินออกมาจากบ้านลุงแปลกๆ คนนั้น ด้วยความผิดหวัง ที่คิดว่า น่าจะได้ที่พัก แต่ก็ไม่ได้ แล้วพวกเขาจะหาบ้านผู้ใหญ่บ้านเจอรึเปล่า แล้วหมู่บ้านแห่งนี้ ทำไมไม่เหมือนหมู่บ้านทั่วๆ ไป ติดตามได้ตอนต่อไปครับ...

หมู่บ้านอาถรรพ์ [Part 1]

"หมู่บ้านอาถรรพ์"

ผู้แต่ง : Chaiyo

 

 

 

ตอนที่ 1

 

"นี่เชาร์ นายจะไปที่นั่นจริงๆ เหรอ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งถามด้วยอาการสงสัย

 

"ก็ใช่สิ อุตส่าห์ชวนเพื่อนมาตั้งหลายคน จะให้ล้มเลิกรึไง" เชาร์บอกผู้หญิงคนนั้น ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ที่แสดงถึงความตั้งใจ

 

เมื่อพูดจบ รถทัวร์ก็แล่นออกจากบริเวณนั้นเพื่อไปหมู่บ้านหนึ่ง ที่อยู่แถวๆ ชายเขา ซึ่งที่นั่นเป็นชนบทที่เต็มไปด้วยป่าเขาลำเนาไพร ต้นไม้ปกคลุมทุกย่อมย่าน แถมที่นั่นยังมีข่าวลืออีกว่า เป็นหมู่บ้านที่มีแต่คนเข้า แต่ไม่เคยเห็นมีคนออกมาได้เลยสักคน ทำให้บริเวณนั้นรกร้าง ไร้ผู้คนอาศัยอยู่ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเด็กกลุ่มนี้คิดอะไรอยู่ ถึงได้กล้าไปสถานที่แห่งนี้

 

"นี่บอย นายเคยได้ยินไหมว่า หมู่บ้านที่เราจะไปกันเนี่ย เป็นหมู่บ้านที่ไม่ค่อยมีคนอยากจะไปสักเท่าไหร่เลยนะ" เสียงเพื่อนคนหนึ่งในรถถาม

 

"ก็แค่ข่าวลือ อย่าคิดมากเลยน่า" บอยตอบ

 

พอรถทัวร์แล่นเข้าเขตภูเขาสักพักใหญ่ ก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้น ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้คนในรถทัวร์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

 

"นั่นมันตัวอะไรวะน่ะ" หัวหน้ากลุ่มตะโกนถาม

 

"พี่คนขับรถคะ เร่งคันเร่งไวๆ เลยค่ะ" น้องผู้หญิงหน้ารถ บอกคนขับ

 

สิ่งที่ทุกคนในรถเห็น คือสิ่งมีชีวิตอะไรสักอย่าง ที่กำลังกัดกินช้างป่าอยู่ ซึ่งรูปร่างของมันดูแปลกประหลาด และลำตัวใหญ่มาก มีอุ้งแขนที่ใหญ่ กำยำ มันคืออะไรกันแน่นะ ?

 

หลังจากผ่านเหตุการณ์นั้นมาได้ เด็กในรถทัวร์แต่ละคนก็เริ่มรู้สึกกลัว และหวาดระแวงกับสิ่งที่จะต้องเจอต่อไปในทางข้างหน้าอย่างมาก ได้แต่มองรอบๆ ข้าง ในบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ยักษ์  สัตว์ป่าที่มีรูปร่างแปลกประหลาด และมีหมอกลงเป็นช่วงๆ จนหมอกลงเต็มที่ ปกคลุมทุกบริเวณ จนแทบจะมองทางข้างหน้าไม่เห็น และอากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ แสงอาทิตย์เริ่มหายไป เหลือเพียงความมืดที่เข้ามาแทนที่

 

"นี่มันคืออะไรกัน เพิ่งบ่ายโมงเองนะ ทำไมมันมืดอย่างนี้่อ่ะ"

 

"รู้สึกว่า ตั้งแต่เจอไอ้ตัวประหลาดนั่น มันก็เริ่มมีแต่เรื่องแปลกๆ นะ"

 

"หรือว่า ข่าวลือที่เราได้ยินมา มันจะเป็นเรื่องจริงอ่ะ"

 

"พี่คนขับรถคะ รีบกลับรถเถอะค่ะ หนูอยากกลับบ้านละ ไม่อยากไปแล้ว ไอ้หมู่บ้านอะไรนั่นน่ะ"

 

ทันทีที่คนขับรถกำลังจะเหยียบคันเร่งนั้น รถทัวร์ก็เกิดดับขึ้นมา สตาร์ทเครื่องก็ไม่ติด ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

 

"ทำยังไงล่ะทีนี้ รถมีปัญหาซะแล้ว" คนขับบอก

 

"ฉันว่า พวกเราเดินกลับก็ได้นะ พอถึงถนนใหญ่ ก็โบกรถกลับ"

 

"จะบ้าเหรอ เธอจะกลับไปให้ไอ้ตัวประหลาดนั่น จับกินรึไง ?"

 

"แล้วจะทำยังไงล่ะ จะอยู่เฉยๆ แบบนี้เหรอ"

 

จากนั้น เด็กในรถทัวร์คนนี้ ก็เริ่มถกเถียงกันอยู่พักใหญ่ จนมีเสียงแปลกๆ ดังขึ้น เสียงเหมือนโซ่ตรวนที่ถูกลากกับพื้น แต่พอมองไปรอบๆ รถ ก้ไม่มีอะไร นอกจากหมอกและความมืด แต่เสียงมันก็ดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

 

"เอาอย่างนี้นะทุกคน ใจเย็นๆ เราไม่รู้จะต้องเจออะไร แต่พยายามมีสติกันไว้นะ แล้วก็เดี๋ยวเราจะลงจากรถกัน"

 

"อะไรนะ จะให้ลงจากรถในสภาพแยยนี้เหรอ เดี๋ยวก็โดนไอ้นั่นกินหรอก"

 

"แต่ถ้าเราอยู่บนรถแบบนี้ เดี๋ยวมันก็มาที่รถเราอยู่ดี แล้วเสียงโซ่นั้น ไม่ได้ยินหรือไง มันกำลังจะตรงมาทางนี้เหมือนกันนะ"

 

"แล้วจะให้พวกเราทำยังไงล่ะ ลงก็เจอ อยู่บนรถก็เจอ"

 

"เอาอย่างนี้ แต่งตัวให้มันทะมัดทะแมง เคลื่อนที่ได้ง่ายๆ อะไรที่พกมา ถ้ามันหนักไปก็เอาไว้ที่รถนี่แหล่ะ แล้วเราจะลงจากที่นี้ เดินไปทางตรงกันข้ามกับเสียงนั้น เราจะได้ไม่ไปเจอกับไอ้ตัวประหลาดและไอ้โซ่นั่น"

 

หลังจากที่ตกลงกันได้เรียบร้อย ทุกคนก็แต่งตัว และเลือกสิ่งของที่พอจะพกไปได้ และเอาแต่ของที่จำเป็น เพราะไม่รู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร รู้แต่เพียงว่า ณ ตอนนี้ คงอยุ่ที่แห่งนี้ไม่ได้อีกแล้ว...

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 สวัสดีครับ เรื่องนี้ผมเขียนไว้ตอนอยู่ ม. 3 แบบว่า ได้แรงบันดาลใจจากเกมส์มา

ก็เลยเขียนไว้ เอาไว้อ่านเล่นๆ แต่ตอนนี้กระดาษมันโดนน้ำไปละ ตัวอักษรบางตัวเริ่มเบลอ

ก็เลยเอามาลงในบล๊อกละกัน จะได้มีไว้อ่าน ถ้าอยู่ในกระดาษก็กลัวปลวกจะกิน ^_^

เจอกันตอนหน้าครับ เจอปืนครับ ^_^

 ----------------------------------------------------------------
Twitter : http://twitter.com/chaiyoadch 
อย่าลืมแวะไป Follow กันนะครับ